Meer en ook vroeger voorjaar?

De knoppen van de gele kornoelje (Cornus mas) waren al een tijdje dik en vandaag zie ik dat hij daadwerkelijk begint te bloeien, dus vandaag is officieel het voorjaar begonnen. Dus al op 7 februari! De maand staat dan ook in de top vijf van zachtste januarimaanden sinds 1901.

In een stuk of drie boompjes zitten tientallen knoppen, in één boompje zitten er honderden. Zouden we er dan dit jaar een paar vruchtjes aan de kornoelje komen? Ik heb begrepen dat de vogels ze erg lekker vinden, dus of de vruchtjes er tot in de herfst aan blijven zitten is onwaarschijnlijk.

Het is de vroegste bloei die ik heb meegemaakt, d.w.z. sinds de kornoelje hier voor het eerst, eind maart 2015, ging bloeien. In 2016 bloeide hij op 27 februari en in 2017 op 4 maart. Zie de blogs Steeds meer voorjaar en Voorjaar 2017.

Handen van Sonja

Op nieuwjaarsdag maken we van onze familie een foto, een groepsportret. En onder de familie versta ik dan mijn moeder, mijn broer en mijn eigen gezin. Mijn moeder is inmiddels 94 en begint er dan ook aardig oud uit te zien. Op de nieuwjaarsfoto vielen me haar handen op, knokig met bulten en bochten.

Dat leek me een mooi onderwerp voor een schilderijtje, te meer omdat ik onlangs de jonge handen van Simon had geschilderd (juni 2019; zie https://www.rieksmuseum.nl/babbel/?p=801). Dit is het resultaat:

Ik heb het op een stukje dik meubelplaat geschilderd, eerst in acryl en toen met olieverf. Het is niet groot, ca 30 x 15 cm schat ik. De kleuren blijken achteraf ook goed te passen bij die van het schilderij van de handen van Simon.

Handen

Het nieuwe jaar begonnen met een nieuw schilderij. Twee roze/rode handen die als een vlinder gehouden worden, met duim en wijsvinger tegen elkaar, tegen een hardblauwe lucht. In die lucht zie je twee aeolussen blazen. De rechter naar links en de linker naar rechts. Ze houden met een hand het schilderij vast (wat te zien is aan de drie vingers aan de linker- en rechterkant van het doek). Door de ruit die gevormd wordt door de tegen elkaar gehouden duimen en wijsvingers is in de lucht een stralend oog te zien. Een soort alziend oog. Boven de handen een verdwaalde meeuw. Op de achtergrond staan twee piramides in een zandwoestijn. Op de voorgrond een rode doos met een paar sprietjes groen. Wat zou er in die doos zitten?

Het schilderij is gebaseerd op een foto die Ellie op 3 januari met mijn smartphone heeft genomen (ik had zelf daarvoor handen tekort):

Ik heb het eerst in acryl geschilderd:

Daarna met olie er overheen:

WC

Dagelijks geniet ik op de WC van de tegeltjes en de deur. Ik heb hiervan een schilderij gemaakt. Het interieur van de WC heb ik opgeleukt met een open hand.

Voor het schilderij heb ik met mijn smartphone de volgende foto’s gemaakt (de hand was makkelijk want mijn toestel gaat vanzelf af als hij een open hand ziet):

Ik heb het eerst in acrylverf geschilderd (3de kerstdag) en daarna in olieverf (30 december en vandaag):

Meisje met traan en mannetje zonder hoofd

Woensdag 23 oktober waren we in Maastricht en logeerden we in een Bed & Breakfast tegenover de Sint Servaas Basiliek. In het Vrijthofmuseum, vijf minuten lopen van ons logeeradres, was een fototentoonstelling van Jimmy Nelson. Mooie foto’s van exotische oorden. Een van die foto’s was van een meisje met een traan op haar wang.

Zie ook de website van Jimmy.

Nu wil ik altijd al een zigeunerjongetje met traan schilderen, dus heb ik haar in de week voor kerst nageschilderd. Weliswaar een meisje en geen zigeuner, maar wel met grote ogen en een mooie traan. Ik schilderde een close-up van het gezicht. Om de verhoudingen goed te krijgen heb ik ruitjes gebruikt. Eerst een onderschildering met acryl (op vrijdag 20 december) en daarna er overheen met olieverf (gisteren). Ik heb vandaag de laatste hand eraan gelegd.

De vrije dagen voor kerst heb ik ook nuttig besteed door een gekleid mannetje in de kachel te bakken. Het figuurtje kon niet in Nunspeet gebakken worden omdat er nog een houten spalkje in een been zat. Het is een mannetje zonder hoofd. Het hoofd ligt achter hem op de grond. Na de eerste keer bakken was het hoofd van de grond afgebarsten. De klei was toen nog niet goed gebakken omdat hij deels rood en deels geel was. Ik heb hem daarom een tweede keer gebakken. Toen barstte zijn voet (brak zijn klomp?). Het beeldje was toen wel goed gebakken (althans die indruk heb ik). Hoofd en voet heb ik daarna gelijmd met porseleinlijm.

Mannetje zonder hoofd ongelijmd (na eerste keer bakken).

Neuzen platgedrukt tegen de ruit

Door een multiplexplaat in stukken te zagen heb ik schilderspanelen met een ongebruikelijke lengte-breedteverhouding gekregen. Die van een raam of een deur. Nu is een schilderij van alleen een raam of een deur wat saai, dus dacht ik dat het wel leuk zou zijn wanneer door de ruitjes iemand naar binnen kijkt. En dan door ieder ruitje iemand anders en met de neuzen plat tegen de ruit gedrukt. Hiervan heb ik toen de volgende schets gemaakt:

Ik ben op internet op zoek gegaan naar foto’s van personen die met hun neus plat tegen een ruit gedrukt stonden. Dit bleken vrijwel uitsluitend kinderen te zijn. Van deze foto’s heb ik op de computer portretten getekend (formaat 640 x 480 px; verhouding 3:4) en die achter de ruitjes geplaatst:

Telkens als een kop af was, schilderde ik hem op het paneel, met uiteindelijk het volgende resultaat:

Ik begon rechtsonder en werkte zo naar boven. Op het schilderij zijn de ruitjes vierkant. Hoewel de volgorde op het schilderij anders is dan op de computertekening, zijn de verschillende koppen wel terug te herkennen. Het is echter niet altijd duidelijk dat het om een platgedrukte neus gaat, en niet om een varkensneus.

Hartman(n)

Een nicht van mijn vader, Wilhelmina (Willie) Anna Maria van der Straaten, is op 26 april 1926 in Den Haag met Wouter Johannes Hartmann getrouwd. Ik kwam later nog een kleindochter van Willie tegen (op het internet) die naar het schijnt in Den Haag samen met haar man het eerste Spaanse restaurant van Nederland had.

Deze Wouter heeft ooit eens de stamboom van de Van der Straatens uitgezocht en kwam uit op een Van der Straten in Antwerpen. Hij vond daarbij bovendien een fraai familiewapen. Een schild met blauwe en zilveren balken met daarop drie arendspoten.

Het Wapen van Pierre van der Straten was oorspronkelijk “gebalkt van azuur en zilver”. In 1521 werd hem vanwege grote verdiensten door Keizer Karel V het bijzondere recht verleend om in het schildhoofd de arendpoten van het keizerrijk te voeren. In dit opgewaardeerde wapen staan de arendspoten in sabel (zwart) op een gouden achtergrond en zijn de dwarsbalken van azuur en zilver. De van Pierre van der Straten af stammende Belgische adellijke familie Van der Straten – Waillet voert dit wapen tegenwoordig nog steeds.

Het wapen van Pierre van der Straten (1521) uit Antwerpen. (bron: https://smaak.home.xs4all.nl/Straatman-Heraldiek.htm)

Het familiewapen dat Wouter Hartman aan mijn opa heeft gegeven.

Jaap, een vriend en collega van mijn opa, zei over dit wapen oneerbiedig dat het net iets was voor mijn opa: drie kippen zonder kop. Ik hoorde later van een genealoog (Ruud Straatman) dat we beslist niet van deze Pierre van der Straten uit Antwerpen afstammen.

De hartman komt ook terug in een pentekening van een paar jaar geleden: twee koppen die tezamen een hart vormen. Later heb ik er ook nog een animated gif van gemaakt. Die twee koppen die als puzzelstukjes in elkaar passen bleven me boeien en ik heb ze onlangs weer uitgewerkt in een waterverf- en olieverfschilderij.

Zelfportret met hondjes

In het weekend, gisteren en vandaag, heb ik nog snel een zelfportret geschilderd. Het is gebaseerd op de volgende foto:

Het doek is na de eerste opzet niet veel gewijzigd.

Het zelfportret houdt op bij een strenge, zwarte leesbril, zodat alleen de kin, de mond en de neus zijn te zien. Het rijst op uit een drol en torent hoog boven een weidelandschap uit. Een ander gezicht zit als een soort bivakmuts rechts aan het zelfportret geplakt en kijkt het doek uit. Twee witte of lichtgrijze hondjes bestuderen de drol. De drol lijkt een spiraal, maar is dat niet. De intens blauwe lucht doet aan een alpenlandschap denken, de vlakke horizon is daarmee echter in tegenspraak. Aan de horizon zijn wat huisjes te zien (met o.a. een kerkje?).

Simon met gele roos

Eind september ben ik met een portret van Simon begonnen. Ondanks dat ik met ruitjes heb gewerkt, kloppen de ogen niet en is de kop te smal. Ik merkte dat van die ogen toen ik het schilderij spiegelde.

Dit zijn de versies die het schilderij heeft doorlopen

Ik heb een maan en een roos toegevoegd. Op de achtergrond krinkelen mysterieuze rookpluimpjes omhoog. Ik heb het op 1 oktober afgeschilderd.

Ik zag daarna dat op de foto zijn onderlip meer naar voren steekt, de ogen wat schever staan en dat het linker oog (voor de kijker rechts) wat lager ligt (op gelijke hoogte met het rechter). Maar ik vond het flauw om daar iets voor te schilderen.

In de onderstaande afbeeldingen heb ik de ogen wat scheef gezet (afbeelding links) en het linker oog wat naar beneden gefotoshopt (afbeelding rechts).

Engel en duivel

Afgelopen maand heb ik een fantasieschilderij gemaakt dat gebaseerd is op ouder werk dat ik heb weggegeven en waarvan ik geen afbeelding bezit. Dit oudere werk is een engeltje (cherubijntje), in bezit van Sylvia en een mannetje op het strand, in bezit van Titus. Of de schilderijtjes nog bestaan weet ik niet. De voorontwerpen van ervan heb ik wel nog wel:



Eerst schilderde ik een ruwe versie in acryl, maar omdat ik zwart heb gebruikt, kreeg dit een somber, rauw karakter.

Ik ben daar met wit overheen gegaan en ben wat voorzichtiger opnieuw begonnen in olieverf. De bloemen heb ik meteen maar vervangen door een kruis en wat doodskoppen.

Ik had problemen met het tweede handje en tweede beentje. Het tweede handje hangt nu naar beneden en het tweede beentje ontbreekt (met als argument dat je het achter de billen zou kunnen denken). Het strand van het originele schilderij (waarop ook golfribbels waren te zien) ontbreekt eveneens. Ter versiering heeft het mannetje horentjes gekregen waardoor hij een rood duiveltje werd. Hij zit naast een rode glazen bal of bol (of bel?). De schedels keuvelen er lustig op los en er klinkt trompetgeschal.